Jak w tytule można by określić tę jeleniogórską świątynię. Wszak jednonawowa, bez wieży, z zewnątrz prezentuje się nader niepokaźnie. Została wzniesiona w latach 1712-1714 według projektu Kaspara Jentscha z Jeleniej Góry, po pożarze, jaki strawił wcześniejszy kościół. W jej wnętrzu kryją się jednak prawdziwe skarby. Największym jest na pewno obraz wołtarzu głównym, przypisywany wybitnemu malarzowi śląskiego baroku – Michaelowi Willmannowi, nazywanemu „śląskim Rembrandtem”.

Dzieło przedstawia Marię w otoczeniu świętych, a całość umieszczona jest w rzeźbiarskiej archi-tekturze ołtarza wykonanego przez Augustina Wagnera.

Spod chóru na wnętrze świątyni spoglądają trzy obrazy o tematyce pasyjnej, autorstwa wybitnego malarza pracującego dla krzeszowskich cystersów – Johanna F. Hoff- manna. Uwagę zwraca też bogato zdobiona ambonaz figurami Mojżesza, Melchizedecha i św. Elżbiety.

Na dziedziniec kościoła od strony Placu Piastowskiego prowadzi przejście pod wieżą pełniącą też funkcję zegarowej, zbudowaną tu w latach 1709-1710 z fundacji hrabiego Johanna Antona Schaffgotscha. Tuż obok niej widnieją renesansowe płyty nagrobne członków jego rodu władających pobliskim Radomierzem. Zostały tu przeniesione w 1847 r. z tamtejszego, zrujnowanego już wówczas kościoła. O Schaffgotschach przypomina też ich krypta rodowa pod prezbiterium świątyni. Pośród hrabiów wieczny odpoczynek znalazł tam jeden książę – biskup wrocławski Filip Gotard Schaffgotsch, syn wspomnianego już Johanna Antona.

Przy wieży ustawiona jest kolumna św. Floriana z 1717 r. – dzieło Johanna Karla Schönheima, a po północnej stronie kościoła kolumna Trójcy Świętej, wzniesiona w 1720 r., z późniejszymi rzeźbami św. Huberta i św. Sebastiana. Kościół przez zachodnią ścianę połączony jest z budynkiem klasztoru wystawionego jeszcze w XVI w., a rozbudowanego w latach 1679-1684.

Źródło: Opracowania Urzędu Miasta Jelenia Góra