Czyli pozwolenie na budowę sześciu kościołów łaski na Śląsku. Jeden z nich wzniesiono w Jeleniej Górze. Jak pozostałe (w: Żaganiu, Kożuchowie, Kamiennej Górze, Miliczu i Cieszynie) powstał na mocy tzw. ugody altransztadzkiej, a właściwie recesu do niej z 1709 roku. Świątynię ukończono w 1718 r. Wzniesiono ją na wzór kościoła Katarzyny w Sztokholmie – z wdzięczności dla Szwedów, bo to król Szwecji, Karol XII wymusił na cesarzu budowę na Śląsku 6 kościołów łaski. Wymusił nie bez „drobnej” opłaty ze strony śląskich ewangelików, wynoszącej bagatela 220 tysięcy guldenów.

I wydawałoby się, że te ogromne koszta zablokują albo utrudnią budowę świątyń (w Kożuchowie, Żaganiu i Miliczu, z uwagi na brak pieniędzy, przy konstrukcji kościołów zastosowano tańsze materiały jak słoma i drewno). Jednak... skoro tyle wydano na pozwolenie na budowę kościoła, powinien oszałamiać swą wspaniałością! Warto zaznaczyć, że w tym czasie miasto niezwykle bogaciło się na handlu woalem, którego udziałowcy, w zdecydowanej większości ewangelicy, należeli do Konfraterni Kupieckiej. Ich kościół nie mógł być skromny. Efekt podziwiamy do dziś.

Kościół ma 3 poziomy empor, może pomieścić 7 tysięcy osób, robi wrażenie dekoracją malarską oraz organami umieszczonymi dość nietypowo, bo nad ołtarzem. Są jedynym w Polsce tak dużym instrumentem, w którym zachowały się oryginalne piszczałki.

Źródło: Opracowania Urzędu Miasta Jelenia Góra