Wiadomo, że pod koniec XV w. otoczona już murami Jelenia Góra zyskała drugi pierścień murów – wewnętrzny, nieco wyższy, mający ok. 7 m wysokości i 2 m grubości. Mury łączyły trzy bramy, wzmocnione były także wieżami, basztami i półbasztami. Od północnej strony wiodły skrajem wysokiego urwiska, skąd wygodnie było strzec miasta. Wieże służyły do obrony miasta i do obserwacji okolicznych terenów. Gromadzono tam uzbrojenie, proch, armaty. Nierzadko służyły też jako więzienie. Rozwój broni palnej sprawił jednak, że w XVIII w. mury nie zapewniały już skutecznej obrony, ponadto niczym szwy napięte do granic możliwości ograniczały rozwój miasta. Dlatego zaczęto je rozbierać, a działki powstałe po suchej fosie sprzedawać prywatnym osobom, które urządzały tam np. ogródki, a nawet mini zoo z sarnami i jeleniami.

Do dziś zachowały się fragmenty owych obwarowań, dające wyobrażenie o ich skali i charakterze. Należą do nich Wieża Bramy Zamkowej, Baszta Grodzka i Baszta Bramy Wojanowskiej, jak i spore fragmenty murów wplecionych w późniejsze budowle przy ul. Jeleniej.

Źródło: Opracowania Urzędu Miasta Jelenia Góra